Tag Archives: Μαγιακόφσκι

Πως δενότανε το ατσάλι νο. 003

Image

O πρώτος μου παιδικός ήρωας ήταν ο Βλαντίμιρ. Ο Βλαντίμιρ είχε γεννηθεί πολύ νωρίτερα από μένα σε μια χώρα μακρινή. Πολλά χρόνια πριν. Είχε μεγαλώσει σε μια δύσκολη εποχή σε μια δύσκολη χώρα. Νόμιζα ότι μεγάλωνα σε μια δύσκολη εποχή και σε μια δύσκολη χώρα. Είχε ένα άγριο και θλιμμένο βλέμμα. Το κοίταζα με τις ώρες. Και προσπαθούσα να φανταστώ τι κουβαλούσε. Ποια ήταν αυτή η θλίψη. Ποια ήταν αυτή η αγριάδα. Έμαθα. Μεγαλώνοντας. Όλοι μαθαίνουν άμα μεγαλώσουν. Όχι άμα γεράσουν. Άμα μεγαλώσουν. Την πιάνεις τη διαφορά έτσι; Μη λέω τα προφανή…

Τέλος πάντων, θέλω να πιστεύω ότι έμαθα. Δεν ξέρω, όμως στην πραγματικότητα.

Ο Βλαντίμιρ, έδωσε τις μάχες του. Έγραψε τις λέξεις του. Συμμετείχε σε μια επανάσταση. Πολέμησε για να νικήσει αυτή η επανάσταση. Πίστεψε σε αυτή την επανάσταση. Και έχασε. Και αυτός και η επανάσταση. Γιατί έτσι είναι οι επαναστάσεις. Για να χάνουν και να ηττώνται, και εμείς να παίρνουμε την προηγούμενη ήττα και να προσπαθούμε να την κάνουμε νίκη. Δεν θα νικήσουμε ποτέ. Ας το πάρουμε χαμπάρι. Αυτή που θα κερδίσει από αυτή τη δουλειά είναι εκείνη η κυρία που τη λένε διαλεκτική. Οπότε για την πάρτη της όλα…

Τα χρόνια περνάνε. Και συ ξεχνάς. Και ‘γω ξεχνάω. Ξεχνάς τα ποιήματα. Ξεχνάς τα βλέμματα. Ε, ρε παιδί μου γενικώς ξεχνάς. Τι σκατά να κάνεις για αυτό; Πρέπει να αφήσεις χώρο στην καινούρια μέρα…

Ο Βλαντίμιρ έχει μείνει σε μια άκρη. Κάθεται εκεί υπομονετικά και καπνίζει ένα τσιγάρο. Σε κοιτάει αλήτικα, δεν έχει σοβαρό ύφος, δεν σε κοροϊδεύει και σε κοιτάει ίσια στα μάτια. Εσύ συνεχίζεις να ασχολείσαι με τους μικρούς και μεγάλους σου αγώνες. Δίνεις μάχη να διατηρήσεις μια αξιοπρέπεια, σε μια εποχή που δυσκολεύει ολοένα και περισσότερο σε μια χώρα που δυσκολεύει ολοένα και περισσότερο. Έχεις ξεχάσει, νομίζεις ρε μαλάκα το βλέμμα του Βλαντίμιρ. Το στραβό εκείνο βλέμμα από ένα κακοξυρισμένο κεφάλι, νομίζεις έχεις ξεχάσει…

Χτες γύρισα αργά. Νηφάλιος μάλλον. Ήρεμος επίσης. Με ένα τελευταίο τσιγάρο στάθηκα στην βιβλιοθήκη μου, που μετά από πολλά χρόνια για πρώτη φορά έχει μείνει τόσους μήνες ανακατεμένη. Ο Μαρξ δίπλα στον Clive Barker, οι καταστασιακοί δίπλα στο Dune, οι ιστορίες των εξεγέρσεων και των επαναστάσεων δίπλα από τα κόμικς… Χάζευα τι να διαβάσω. Κάτι να με πάρει ήρεμα ο ύπνος. Πιο πριν είχα πιει μια μπύρα στην Ισπανία που μύριζε δακρυγόνο και γελάγαμε με την παρέα στην προοπτική της μετανάστευσης. «Που θα φύγουμε να πάμε ρε μαλάκες, που αλλού στον κόσμο πίνουν μπύρες με άρωμα δακρυγόνου;»…

Έπεσα πάνω στο «Πως γράφονται τα ποιήματα», ένα μικρό βιβλιαράκι του Βλαντίμιρ με οδηγίες γραφής… Το μόνο που θυμόμουν ήταν το να έχεις μαζί σου πάντα μολύβι και χαρτί και ένα σακάκι για να μπορείς να ξενοκοιμάσαι… Το χάζεψα λίγο, το άφησα στο ράφι. Πήρα κάτι άλλο. Και εκεί που κλείνεις τα μάτια θυμάσαι…

Θυμάσαι μια 14η Απριλίου σχεδόν 20 χρόνια πριν που τυχαία είχες δει το “Ο Μαγιακόφσκι χαμογελάει”. Θυμάσαι ότι 14 Απρίλη είχε πεθάνει ένας φίλος σου. Θυμάσαι ότι 14 Απρίλη ο Βλαντιμίρ είχε πάρει ένα περίστροφο το ζύγιασε και το έστρεψε στον εαυτό του. Και θυμάσαι ότι σε λίγες ώρες ξημερώνει μια ακόμα 14η Απριλίου…

Αλλά βασικά θυμάσαι την τελευταία σεκάνς της ταινίας που είχες δει πριν τόσα χρόνια, όπου ένα κινούμενο σχέδιο του Βλαντίμιρ ισιώνει την τραγιάσκα του, προσπαθεί να ισιώσει ένα τσιγάρο μόνο με τα χείλη και σκάει ένα όμορφο χαμόγελo στραβώνοντας την αγριωπή φάτσα του.

Δε θυμάμαι αν χαμογέλασα στο σκοτάδι με κλειστά τα μάτια.

Δεν μπορώ να τα θυμάμαι όλα. Πρέπει να αφήνουμε χώρο στις καινούριες μέρες.

Σήμερα το πρωί ήρθαν πάλι όλα να συνδεθούν. Ο Βλαντίμιρ, ο θάνατος και η αυτοκτονία, το πώς γράφονται τα ποιήματα, ένας τσακωμός για τον Απρίλη που είναι πιο σκληρός μήνας του χρόνου, μια συμβουλή ενός φίλου από εκείνη την μακρινή εποχή και εκείνο το μακρινό μέρος, οι ολλανδοί σύντροφοι Mecano που τραγούδησαν ένα άτιτλο του Βλαντίμιρ για την δύναμη των λέξεων…

Κανονικά σκέφτομαι ότι θα έπρεπε να κάτσω να γράψω ένα κείμενο για τη ζωή και το έργο του Βλαντίμιρ, πως το σοβιετικό καθεστώς τον σκότωσε για δεύτερη φορά, να κάτσω να γράψω για την ταινία που είναι βασισμένη στον “Κοριό”, να κάτσω να μιλήσω για τους Mecano, να κάτσω τέλος να γράψω πως όλα αυτά συνδέονται μεταξύ τους…

Δεν το έκανα, αντιθέτως, θα προσπαθήσω σήμερα να ανέβω σε μια ταράτσα όσο πιο ψηλά γίνεται από αυτή την πόλη, να καπνίσω ένα τσιγάρο και να χαμογελάσω στις ήττες.

I know the power of words?