Détails sur la fin du monde no. 009

Όταν ήμουν μικρός μάζευα μπίλιες, αλλά σχεδόν ποτέ δεν έπαιζα με αυτές. Τις έπιανα με τον αντίχειρα και το δείκτη τις έστρεφα στον ήλιο τις κολλούσα στο μάτι μου και έβλεπα τις διαθλάσεις του φωτός μεσα τους, τα χρώματα και τις δεκάδες χιλιάδες αποχρώσεις. Ήταν μια μορφής τεμπελιά. Και θα μπορουσα να το έκανα αυτό για πολύ ώρα. Έτσι πάει με την τεμπελιά. Θέλει ώρα. Ακόμα θυμάμαι τα χρώματα και εκείνο το τρισδιάστατο σύμπαν τους που βρίσκοταν στην άκρη των δαχτύλων μου και που υπάκουε στις ανεπαίσθητες κινήσεις των δαχτύλων μου. Ήταν ένα ψυχεδελικό ταξίδι, που μεσα του βυθιζόμουν για να σωπάσει το σύμπαν. Αλλά σύντομα άρχισαν να με πονάνε τα μάτια στο φως. Όποτε κοίταζα τον ήλιο έβλεπα χιλιάδες σκοτεινές εκρήξεις και έπρεπε να τα κρατήσω κλειστά μετά για πολύ ώρα. Πέρασα ένα διάστημα σε σκοτάδι, αναγκαστικά. Μάλλον μου πέρασε. Αλλά ακόμα θυμάμαι, και ακόμα πονάω στο έντονο φως.

Τις μπίλιες τις έσπασα. Είχαμε τη συνήθεια τα καλοκαίρια να μαζεύουμε γυαλιά σπασμένα, να τα πηγαίνουμε σε ενα διχτάκι, να τα κρύβουμε κάπου που το έγλυφε το κύμα και αυτά απο σπασμένα γυαλιά να γίνονται βότσαλα. Τα πήγα, τα έκρυψα κάπου δεν τα ξαναβρήκα όμως ποτέ. Κάποιος κλέφτης; Η θάλασσα; Κάνα ξωτικό του βυθού που για αυτά είναι πολύτιμοι λίθοι; Κάποια μάγισσα να τα ρίξει σε κάποιο μαγικό φίλτρο;

Κανείς δεν ξέρει ποτέ και κανείς δε θα μάθει.

Τουλάχιστον όποτε κοιτώ τον ήλιο κατάματα βλέπω ακόμα εκείνες τις δεκάδες χιλιάδες αποχρώσεις και τις θορυβώδεις σκοτεινές εκρήξεις.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: