Γράμματα από μακριά νο. 003

Αγαπητέ μου Bill,

θα αναρωτιέσαι και προφανώς δικαιολογημένα τι μπορεί να με έπιασε μετά από τόσο καιρό να κάτσω να γράψω οτιδήποτε. Και εδω μέσα και ειδικά σε σένα. Κατανοητό. Εδώ αναρωτιέμαι και γω. Μπορεί να έφταιγε η Παρασκεύη μετά το Πάσχα, μπορεί να έφταιγε η Κυριακή που πέρασε, μπορεί να έφταιγε που καθόμουνα και μέτραγα τον πλούτο ενός άλλου, μπορεί να έφταιγε ο Ζ. που ήρθε σαν διάολος να σε αναγκάσει να φυλλομετρήσεις πάλι. Αλλά μεταξύ μας, και πολύ ειλικρινώς, βασικά έφταιγε το χθεσινοβραδυνό μου όνειρο. Πάντα τα όνειρα φταίνε. Το ξέρεις.

Πάλι καλά δηλαδή που, στο λίγο χρόνο, που καταφέρνουμε να κοιμόμαστε, βλέπουμε και κάναν άνθρωπο που μας αγάπησε και τον αγαπήσαμε.

Είναι περίεργο πράγμα η μνήμη αγαπητέ μου Bill, και ώρες ώρες νιώθω σαν ένα δέντρο, που στο κορμό μου κάθε χρόνο θα γράψω και απο μία γραμμή, και που κανείς δεν θα μπορέσει να τις διαβάσει παρά μόνο αν με κόψει στη μέση. Μοβόρικο θα πεις, και θανατηφόρο θα σου επισημάνω εγώ. Ναι, ‘νταξ. Δεν τρέχει. Έτσι και αλλιώς, όλος ο κόσμος είναι γεμάτος πτώματα. Τι πειράζει άλλο ένα; Ίσα-ίσα κιόλας, αν σε κόψει το αλυσοπρίονο με σκοπό κάποιος να σε διαβάσει μπορεί να είσαι και τυχερός άνθρωπος. Από το να σε κόβουν για καυσόξυλα στα τζάκια των εξουσίων ή για πάτωμα στα καλογυαλισμένα σαλόνια των ευγενών καλύτερα. Και είναι το λοιπόν, μάλλον, σήμερα μία τέτοια στιγμή. Μία στιγμή όπου το ξύλο γράφει μια γραμμή και αφήνει χώρο για να γραφτεί μια καινούρια. Νιώθεις τη γραμμή πλήρη μέσα σου.

Τι γράφει αυτή η γραμμή, ίσως ρωτήσεις. Να σου πω όμως εδώ κάτι και μεταξύ μας ναι; Δεν μου αρέσουν οι ερωτήσεις, τις σιχαίνομαι. Είναι τα πιο ύπουλα, τα πιο θανατηφόρα, τα πιο ανατρεπτικά, τα πιο εκνευριστικά, τα πιο επιθετικά σχήματα λόγου. Γιατί μπορείς να κάθεσαι όμορφα και ωραία μία στιγμή σε ενα τραπέζι με μπύρες, να νιώθεις πως εχεις στο μυαλό σου ένα ικανοποιητικό ερμηνευτικό σχήμα ικανό να σου δώσει το επόμενο βήμα και να σε κάνει ψιλοβέβαιο και για το μεθεπόμενο, και εκείνη ακριβώς τη στιγμή να έρχεται μια ερώτηση. Απλή. Λιτή. Συγκεκριμένη. Και συ να νιώθεις απλά ότι δεν έχουν νόημα ένα ένα τα βηματάκια, και ότι εκείνη τη στιγμή το μόνο που έχει νόημα είναι να αρχίζεις να χορεύεις, να βγάζουν φτερά τα πόδια σου και να χοροπηδάς πάνω στα σύννεφα, να τα αγκαλιάζεις και να γυρνοβολάς μαζί τους σε έναν ατέλειωτο χορό της βροχής. Και να γίνεσαι εκείνη η βροχή. Και να βρέχει. Να βρέχει να ξεπλύνει, να ποτίσει, να δροσίσει, να καθαρίσει. Τέτοια πράγματα κάνουν οι ερωτήσεις αγαπητέ μου Bill, και για αυτό τις σιχαίνομαι.

Λες ψέμματα, σκέφτεσαι τώρα εσύ, φαίνεται στη φωνή σου και στο μαντολίνο σου, μην κρύβεσαι.

Ναι ρε φίλε, λέω ψέμματα. Πιστεύεις ότι μπορώ να σηκώσω πολλές αλήθειες; Πιστεύεις ότι μπορεί γενικώς ο κόσμος να σηκώσει την αλήθεια; Δεν μπορείς να πεις στο θερμαστή την ώρα που πετάει το κάρβουνο στην ατμομηχανή ότι το τραίνο πάει με μεγαλύτερη ταχύτητα απο αυτήν που φτιάχνεται η γραμμή μπροστά του. Αν του το πεις μπορεί να σε πετάξει και μέσα. Ούτε μπορείς να του το πεις όταν θα βγάλει το κεφάλι του έξω να τον χτυπήσει ο αέρας και να καθαρίσει η μυτη του απο την καρβουνίλα. Θα φας μια φτυαριά στο κεφάλι όλη δική σου, και θα σε πετάξει από το τραίνο κάτω σε καμμιά γκρεμίλα.

Και καμιά φορά μπαίνοντας στη θέση του θερμαστή έχω δίκια να του δώσω. Που ξέρεις εσύ στην τελική, περισσότερα πράγματα για το τραίνο του και τη γραμμή που φτιάχνεται μπροστά του; Που ξέρεις εσύ για τις γραμμές που έχει το ορυκτό κάρβουνο επάνω του και πόσες φορές τις έχει ακολουθήσει στο σκοτάδι; Που ξέρεις εσύ ρε φίλε στην τελική, πώς δέθηκε κάθε γραμμή στον κορμό του θερμάστη; Πως στο διάολο ξέρεις, αν εκείνη η μεγάλη τελεία στο κέντρο του κορμού είναι άδεια τελικά, ή αν είναι είναι μια σπείρα που διαρκώς επεκτείνεται, ή αν είναι ένα φωτεινό άστρο, ή αν είναι ένας υπερκαινοφανής αστέρας, ή αν είναι μια μαυρη τρύπα, ή αν απλά στην τελική δεν είναι παρά ένα στόμα ή μια κωλοτρυπίδα που έχει ανάγκες και επιθυμίες;

Που διάολο τα ξέρεις εσύ όλα αυτά και γυρνάς και ενοχλείς τους θερμαστές των τραίνων την ώρα που ιδρώνουν μες στη ζέστη ή την ώρα που βγάζουν το κεφάλι τους λίγο στον δροσερό αερά;

Με μπρίζωσες τώρα. Για τα καλά. Και θα σε πετάξω πολύ απλά απο το τραίνο.

Τέλος πάντων. Ξέρεις ότι δε θα το κάνω αυτό. Έχεις άλλωστε μια καμπίνα όλη δική σου στο τραίνο το οποίο καταφέρνω και γω να κινήσω, πάνω σε μια γραμμή που δεν ξέρω με τι ταχύτητα φτιάχνεται και αν θα πέσει στο γκρεμό ή θα εκτροχιαστεί ή απλά σε κάποια φάση θα παγώσει το τραίνο γιατί θα βρεθώ σε μια ερημιά χωρίς ίχνος ξυλείας και καρφιών.

Και δεν με νοιάζει να μάθω, και αυτό το επιλέγω. Επιλέγω να μην ξέρω. Δε θέλω να ξέρω. Θα έλεγα εδώ και δεν πρέπει αλλά είναι περίεργοπ το πως οι ανάγκες και οι επιθυμίες χορεύουν στο σκοτάδι. (Και ακόμα πιο περίεργο το πως χορεύουν στο φως). Θέλω μόνο απλά το τραίνο να κρατήσει την ταχύτητα που έχει, να περάσει μέσα από τον ελεεινό τούτο τόπο και να βρεθεί κάποια στιγμή σε έναν άλλο που θα είναι απόλυτα ξένο με οτιδήποτε. Απόλυτα ξένο με οτιδήποτε. Από επιλογή, από υπευθυνότητα, από ευγένεια προς στις υποσχέσεις που δώσαμε 15χρονων στους εαυτούς μας, για τους όρκους που πήραμε πάνω σε γυμνιά κορμιά, για τους πόνους μας πάνω από τάφους, για τα σπασμένα να μας νύχια πάνω σε τοίχους, για τα λερωμένα απο τις αρρώστειες στρώματα και για κάθε στιγμή που γροθιές και καρδιές σφίγγονται και απλώνονται κόντρα στο χώρο και κόντρα στο χρόνο.

Άλλωστε στον κόσμο των αφεντικών θα είμαστε όλοι ξένοι. Όχι επειδή το θέλουν αυτοί. Επειδή το θέλουμε εμείς.

Σε φιλώ,

δικός σου.

βα. αλ.

ΥΓ. Να μου προσέχεις το μαντολίνο σου σκατόγερε.

Advertisements

2 thoughts on “Γράμματα από μακριά νο. 003

  1. me 13/05/2014 στο 22:10 Reply

    …you are in the bus, and you get in a fight with the driver because he was being a prick, and for the first time you cuss at a native and you feel a little bit like home again. and then you go to work and you tell your story to your colleague, of how for the first time you cursed at someone in this country because he was being a prick, and she ask’s «was he black?» and you feel a little more alien once more.
    and she is of foreign descent herself, and the bus’ number is 136, like the section cops use to collect poor lost souls wandering on the face of this alien land

  2. βα.αλ. 13/05/2014 στο 22:37 Reply

    Ευχαριστώ. Σκέτο.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: