Détails sur la fin du monde no. 002

Καμιά φορά θυμάμαι τα λόγια ενός τύπου που είχα πετύχει σε ένα μπαρ κάπου στην Οκλαχόμα. Συγγνώμη για την ασάφεια αλλά πολλά πράγματα πια τα έχει σκεπάσει ομίχλη στο μυαλό μου. Ήταν ένα περίεργο βράδυ, μέσα Φλεβάρη και ενώ όλα ήταν κρύα, ο αέρας ήταν ζεστός και έτσι κρύωνες και ζεσταινόσουν ταυτόχρονα. Τράβαγα, γενικώς, και άλλα άγχη και τα δύο ουίσκια δεν είχαν βοηθήσει καθόλου την κατάσταση. Εκεί, λοιπόν, στο μπαρ που βρισκόμουν και ανάβοντας τσιγάρο μεταξύ του δεύτερου και του τρίτου ποτηριού, γυρνάει ο διπλανός μου που μόνο τότε τον πρόσεξα, ήταν ένας ατημέλητος κοκκινομάλλης με ακούρευτα γένια και μαλλιά και κάτι ξεβαμμένα και τριμμένα ρούχα, και μου λέει:

-Στεναχώριες;

-Ε ναι.

-Στενός ο χώρος;

-Σαν τάφος.

-Κάπου, υπάρχει ένα τραγούδι, που σε κάποιο στίχο λέει: Είδα ένα τεράστιο τοίχο να προσπαθεί να με εμποδίσει και είχε μία πινακίδα του έλεγε Ιδιωτική Περιουσία αλλά από την πίσω του πλευρά δεν έγραφε τίποτα, αυτή η χώρα φτιάχτηκε για σένα και για μένα.

Ήρθε το τρίτο ουίσκι. Άναψα το επόμενο τσιγάρο. Και ακόμα ψάχνω εκείνο το τραγούδι.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: