Γράμματα από μακριά νο. 001

Σύντροφε και φίλε Ιβάν,

έχουμε πάρα πολύ καιρό να μιλήσουμε ή έστω να επικοινωνήσουμε με κάποιο τρόπο και η αλήθεια είναι ότι έχω τύψεις. Ξέρεις πολύ καλά ότι δεν είναι μόνο δικό μου το φταίξιμο καθώς και ότι πάντα υπάρχουν αυτές οι έρμες αντικειμενικές συνθήκες που μας έχουνε φάει τη ζωή και που τελευταία έχουνε αρχίσει να μας φτύνουν κατάμουτρα τα κόκαλα.

Δεν ξέρω από που ακριβώς να ξεκινήσω. Πάνε δέκα χρόνια σχεδόν όπου είχαμε κάτσει μαζί εκείνο το βράδυ του Ιουλίου και ενώ ένας σκοτεινός και πράσινος κόσμος δίπλα μας προσευχόταν εμείς ανοίξαμε δύο μπύρες στρίψαμε τα τσιγάρα μας και είπαμε τις δικές μας προσευχές ενάντια του. Το θυμάσαι μωρέ εκείνο το βράδυ έτσι δεν είναι; Που δεν την πάλευα καθόλου στον ΕΣ, μιας και είμασταν μονίμως χωμένοι με αγγαρείες και σκοπιές…; Που αποφάσισα συζητώντας μαζί σου να πάω να πάρω Ι5; Ε βασικά, εκείνο το χαρτί γιορτάζω μετά από μια δεκαετία και κάθομαι να σου γράψω όλα όσα ακολουθούν. Δέκα χρόνια Ι5 λοιπόν! Να ζήσουμε να τα χαιρόμαστε ρε φίλε.

Πως κύλησε μετά η φάση μου ίσως θα έχεις μάθεις, από κοινούς συντρόφους και φίλους. Γύρισα Ηράκλειο, δούλεψα το καλοκαίρι σε ένα ρεμπετάδικο -καλά ήταν-, μετά έφυγα από κεί για να ανέβω και να ζήσω Αθήνα. Πακετώθηκα λιγάκι. Είχα 200 ευρώ στην τσέπη και δύο σπίτια να με φιλοξενήσουν. Είχα μείνει δύο μήνες στα Ιλίσια σε ένα ημιυπόγειο δυαράκι 40 τμ με δύο συντρόφους και φίλους και ενίοτε την κοπελιά του ενός, μαζεύαμε λεφτά να αγοράσουμε κάνα δύο κιλά πατάτες να τις τηγανίσουμε, αλλά ήταν οκ. Μετά βολεύτηκα στο σπίτι μιας άλλης φίλης που έφυγε για κάνα εξάμηνο ε και μετά λίγο πολύ όλα πήραν το δρόμο τους.

Γνώρισα λίγες γυναίκες. Όμορφες πάντα με το δικό τους τρόπο. Και υπέροχες για τους δικούς μου. Ήταν καλά. Όμορφες στιγμές και πλούσια σε νόημα δώρα… (Ξέρω την αγάπη σου για τα δώρα και να ξέρεις ότι τη συμμερίζομαι). Αλλά τις πλήγωσα και με πληγώσανε. Έτσι πάει. Έτσι πάνε. Και έτσι θα πάνε. Το ξέρεις και αυτό.

Από δουλειές σκατά μωρέ αλλά στα αλήθεια ξέρεις ότι ποτέ δε γνοιάστηκα πραγματικά για αυτές. Να βγαίνουμε, να μπορούμε να κάνουμε πεντέξι πραγματάκια… Χαμάλης ήμουνα, ε και δεν προβλέπεται και κάποια σοβαρή εξέλιξη πάνω στο θέμα. Αν εξάσκησα κάτι όλα αυτά τα χρόνια ήταν το γράψιμο. Όλο και κάτι θα έχεις διαβάσει από όσα έχω γράψει. Ε, και μεταξύ μας, μόνο για αυτό είμαι περήφανος. Και για το ότι δεν πούλησα ούτε μία μου λέξη. Βοηθάει σ’ αυτό είναι η αλήθεια, το γεγονός ότι κανείς δεν θέλει να αγοράσει. Είναι και αυτή μια περίεργου είδους περηφάνεια, στο μοναδικό πράγμα που έχεις εξασκηθεί να σαι ανίκανος να πουληθείς.

Πολιτικά η φάση σίγουρα έμαθες πως πήγε και πως πάει. Δεκέμβρης, Ιούνης, πορείες, διαδηλώσεις, καταλήψεις, ξύλο, δακρυγόνα, τρεξίματα… ‘Ντάξει, ξέρεις ότι ο σύντροφος και φίλος σου ποτέ δεν είχε καμιά σπουδαία πολιτική ματαιοδοξία, πέρα από το να μαζευτεί με μερικές ακόμα σταγόνες καταιγίδας μπας και μαζέψει ένα ποτήρι νερό να το δώσει στην διψασμένη Ιστορία. (Ξέρω γελάς από μέσα σου με τους επαναστατικούς λυρισμούς μου, όπως επίσης ξέρεις ότι κατά βάθος το έγραψα για να γελάσουμε μαζί.) Και  οκ… μετά τις εκλογές μάλλον τον πίνουμε. Βαριέμαι να σου κάνω ανάλυση τώρα και εδώ. Γενικώς βαριέμαι λίγο να σου πω την αλήθεια, τις πολιτικές αναλύσεις πια. Χρειάζονται, έχουνε νόημα, είναι απαραίτητες… απλά εγώ νιώθω ανίκανος να κάτσω να τις κάνω…

Τα προσωπικά ζόρια μου ψυλλιάζομαι και αυτά τα έμαθες. Φαντάζομαι θα σεβαστείς το γεγονός ότι δεν θέλω πάλι να κάτσω να γράψω… Όλα μέσα σε αυτή τη ρημάδα τη ζωή είναι, κακοτυχίες και καλοτυχίες. Το αποδέχεσαι κάποια στιγμή. Αναγκαστικά. Χαίρομαι που το κορίτσι μου έφυγε πάντως με μια τεράστια μεγαλοπρεπέστατη πορδή. Είναι το μόνο που αξίζει αυτός ο κόσμος. Κάποιες άλλες λεπτομέρειες και στην ανικανότητα μου μάλλον να το διαχειριστώ σωστά από κοντά. Με παγωμένες μπύρες. Ναι;

Τι άλλο;

Όχι πολλά. Η φάση γαμιέται γενικώς και ειδικώς. Θα μαθαίνεις φαντάζομαι τι γίνεται στον κόσμο… Στις Τουρκίες, στις Βραζιλίες και στις Αιγύπτους. Εδώ μια από τα ίδια λίγο πολύ. Στην καλύτερη πήζουμε στις αριστερές μαλακίες. Να όπως τώρα που ο Σακκάς κάνει την απεργία πείνας και έχουν βαλθεί όλοι να τον κάνουν θύμα και ήρωα ταυτόχρονα. Άντε να κάτσεις να εξηγήσεις σε αριστερό γιατί οι επαναστάτες δεν είναι ούτε θύματα ούτε ήρωες. Και άντε να κάτσεις να εξηγήσεις ότι το παλικάρι μάλλον χέστηκε για την δικαιοσύνη τους, αριστερή ή δεξιά… Αυτό και αν με κούρασε, αν και η αλήθεια είναι ότι ποτέ έτσι και αλλιώς δεν είχα καμιά τρομερή ικανότητα συζήτησης με αριστερούς.

Εν ολίγοις καλέ μου σύντροφε και φίλε Ιβάν: καταλαβαίνω τα νεύρα σου που σε θυμήθηκα δέκα ολόκληρα χρόνια μετά, ίδιον και αυτό της κραυγαλέας πια, ανικανότητας μου σε διάφορους τομείς. Ξέρω όμως ότι θα με συγχωρέσεις άλλωστε μετά τη σύλληψη στα Πέντε Μπιλιάρδα και τον εγκλεισμό σου ο χρόνος ποτέ δεν είχε για σένα μεγάλη σημασία.

Ίσως ούτε και για μένα…

Θα κάτσουμε λοιπόν, και φέτος το καλοκαίρι πάνω από μια πόλη το βράδυ, να ανοίξουμε τις μπύρες μας και να καπνίσουμε τα τσιγάρα μας και να βάλουμε να παίζει τέρμα, όπως και τότε αυτό εδώ το τραγούδι;

Έχω μια απίστευτη λαχτάρα να παραμείνω ανίκανος τουλάχιστον άλλη μια δεκαετία.

Εναγκαλισμοί και ασπασμοί.

Δικός σου,

βα. αλ.

Advertisements

One thought on “Γράμματα από μακριά νο. 001

  1. Πολυεργαλείο 15/07/2013 στο 14:04 Reply

    Άντε, «κακός πολίτης» και για την επόμενη δεκαετία

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: