Παρένθεση νο. 003

kids2

Ότι ο ταπεινός συγγραφέας τούτου του περιθωριακού ιστολογίου αρέσκεται σε ένα περίεργο είδος γραφής, το οποίο προσπαθεί να δημιουργεί συνάψεις μεταξύ φαινομενικά ασχέτων πραγμάτων ίσως και να το γνωρίζετε, αν είστε τακτικοί αναγνώστες της άτακτης γραφής μου. Το ότι, όμως, θα ερχόταν κάποια μέρα που η πραγματικότητα που ζούμε θα με καλούσε να συνδέσω την Ισταμπούλ με τον Syd Barrett, την ΕΡΤ με την πλατεία Haymarket, μια εκπομπή που ήθελα να κάνω από την εφηβεία μου με τον Σίμο Κεδίκογλου, τον νεοφιλελευθερισμό με την κυριαρχία της αριστερής κουλτούρας και την Πασοκάρα και την εξέλιξη της ταξικής πάλης με την Αγία Παρασκευή -μεγάλη η χάρη της, οφείλω να ομολογήσω ότι δεν το περίμενα.

Τετριμμένο: η πραγματικότητα ξεπερνάει τη φαντασία για ακόμα μια φορά.

Είναι κάποια στιγμή στο πολύ μακρινό φθινόπωρο του 1993. Μεσημέρι μετά τις τρεις, κάθομαι με περισσή χαρά να κάνω τα μαθήματα του Λυκείου αλλά πού όρεξη… Κάθομαι λοιπόν και χαζεύω στα φτωχικά ερτζιανά της μικρής μας πόλης, μπας και ακούσω κάτι ενδιαφέρον. Πάει περίπου κάνας χρόνος που έχω αρχίσει να ψάχνομαι σαν ακροατής και έτσι και πετύχαινα κάτι καλό είχα πάντα μια κασσέτα δίπλα να ηχογραφώ αυτό που άκουγα στο ραδιόφωνο. Τελείως τυχαία πέφτω πάνω σε έναν ήχο που δεν είχα ξανακούσει, rock ‘n’ roll σίγουρα στην πρώτη αίσθηση αλλά αγνώριστο, λίγο το ένστικτο λίγο η συνήθεια πετάω την κασσέτα μέσα και αρχίζω να ηχογραφώ. Είχα μείνει έκθαμβος από αυτό που άκουγα… Λίγο αργότερα βγήκε στον αέρα ο παραγωγός και μίλησε για το τραγούδι, έμαθα ότι ήταν το Train keptarollin από τους Haymarket Square και το δίσκο τους MagicLantern. Συνέχισε η εκπομπή παίζοντας τα μακροσκελή κομμάτια του δίσκου και ένιωσα τα παρθένα μου αυτιά να νιώθουν τη χαρά του ξεπαρθενέματος. Strange and beautiful. Στο μισάωρο άφησε τους Haymarket Square ο παραγωγός και έπιασε τους Dragonwyck, που είχαν ηχογραφήσει ένα δίσκο το 1972, ο οποίος όμως δεν κυκλοφόρησε παρά στις αρχές του 1990 και με αφορμή αυτή την κυκλοφορία παρουσίαζε κάποια κομμάτια του δίσκου. Όταν τελείωσε η εκπομπή ένιωθα σα να είχα κάνει μια τρομερή ανακάλυψη.

Η τρομερή αυτή ανακάλυψη ήταν η εκπομπή Μαγικό Μείγμα του Σπύρου Χυτήρη στην ΕΡΑ Κέρκυρας, της οποίας υπήρξα φανατικός ακροατής από το 1993 ως το 1997…

Σε εκείνες τις πρώτες φορές που άκουσα το Μαγικό Μείγμα, είχα την τύχη να πέσω πάνω σε ένα εκτεταμένο αφιέρωμα στους Pink Floyd. Ο Σπύρος, με αφορμή τα 20 χρόνια από την κυκλοφορία του Dark side of the moon, θα έπαιζε το μεγαλύτερο μέρος της δισκογραφίας του συγκροτήματος. Το αφιέρωμα ήταν μια αποκάλυψη. Παρακολουθώντας έμαθα τα πάντα για τους Pink Floyd, αγάπησα τον Syd Barrett και χάρη στο κουράγιο του Σπύρου να κάτσει να μεταφράσει τους στίχους των Floyd από το μηδέν, μου δόθηκε και μία άλλη διάσταση στα ακαταλαβίστικα που άκουγα με τις ελλιπείς γνώσεις των αγγλικών μου.

Ο καιρός περνούσε κι εγώ ρουφούσα και ηχογραφούσα για να κάνω επαναλήψεις.

 Το Σπύρο τον γνώρισα αργότερα και μαζί με έναν πολύ καλό φίλο και συνακροατή -μιας και τα σπίτια μας ήταν κοντά- επισκεπτόμασταν συχνά πυκνά το στούντιο της ΕΡΑ. Δεν ξέρω, αλλά ίσως εκείνα τα δύο εκείνα 16χρονα που του ζητάγανε να παίξει Captain Beefhart, Frank Zappa και Residents σε μια εποχή που οι πηγές πληροφόρησης ήταν το Ποπ και Ροκ και το Ποπ και Ροκ, μπορεί να του έδωσαν ένα κάποιο κουράγιο να συνεχίσει το θεάρεστο έργο του. Στο στούντιο της ΕΡΑ είδαμε πρώτη φορά κονσόλες και μικρόφωνα, πικάπ και σιντιέρες, είδαμε μερικά πολύ όμορφα χρωματιστά βινύλια και μπόλικα υπέροχα εξώφυλλα, αλλά κυρίως μαθαίναμε…

Για να μην μακρηγορώ, όσα χρόνια υπήρξα ακροατής του Μαγικού Μείγματος έμαθα πάρα πολλά πράγματα και αγάπησα ένα από αυτά το οποίο με έχει οδηγήσει στους δρόμους όπου βρίσκομαι τώρα: τις γκαραζοψυχεδέλειες σε όλο τους το φάσμα, από ακραίο θορυβώδες rock ‘n’ roll μέχρι μελωδική ψυχεδελική folk.

Αλλά βασικά και μεταξύ μας, έμαθα τι σημαίνει καλό μουσικό ραδιόφωνο. Και μεταξύ μας ξέρω ότι δε θα το κάνω ποτέ…

Μια από τις πρώτες playlist που έφτιαξα όταν ξεκίνησα να ασχολούμαι με τις μουσικές και το λόγο ήταν τραγούδια που άκουσα στην εκπομπή του Σπύρου. Αλλά υπήρχε ένα πολύ βασικό πρόβλημα: αυτά τα τραγούδια ήταν πολύ χρωματισμένα στο μυαλό μου με ένα συγκεκριμένο τρόπο. Μέσα από ένα ταξίδι δύο δεκαετιών, είχαν αρχίσει να φέρουν ένα βαρύ πέπλο μυθολογίας. Και για έναν περίεργο και βλαμμένο λόγο, τα ένιωθα σαν τα τραγούδια χρωματισμένα με τη φωνή και την προσωπικότητα ενός άλλου ανθρώπου, τα οποία – εγώ και μόνον εγώ – μπορεί και να μην άντεχα να ακούω με τη δική μου φωνή στο ενδιάμεσο… Κολλήματα και ηλιθιότητες. Να είναι καλά ο κύριος Σίμος Κεδίκογλου. Του χρωστάμε και αυτό το ξεπέρασμα της ανασφάλειας και της βλακείας μας.

Για την ΕΡΤ και την ΕΡΑ δεν νιώθω καμία απολύτως μελαγχολία να σας πω την αλήθεια. Άλλωστε τηλεόραση δεν έχω εδώ και 15 χρόνια και ραδιόφωνο στην ΕΡΑ ακούω μόνο πολύ περιστασιακά και τυχαία… Και μέχρι και πολύ πρόσφατα δηλαδή να σας πω την αλήθεια δεν χρέωνα το Μαγικό Μείγμα στην ΕΡΑ… Μόνο οι πρόσφατες εξελίξεις με έκαναν να αναλογιστώ κάποια πράγματα σε σχέση με όλο αυτό. 

Στην εξέλιξη μου ως άνθρωπος, σχεδόν ταυτόχρονα με αυτά του είδους τα ακούσματα εντάχθηκα και στον αντιεξουσιαστικό χώρο, που τότε το μακρινό 1993 και 1994 είχε μάλλον τα χαρακτηριστικά μιας νεανικής αντί και υπό κουλτούρας, παρά ενός πολιτικού χώρου. Όλα αυτά τα χρόνια μίσησα και φυσικά μισώ ακόμα με άσβεστο μίσος το κράτος και την εξουσία και οτιδήποτε σχετιζόταν με αυτό. Ή είμαστε αντικρατιστές σε αυτή τη ζωή ή ξύνουμε τους πονεμένους από τις κλωτσιές όρχεις μας, έτσι δεν πάει; Υπάρχουν δύο, ας τις πούμε, βασικές αντιλήψεις σε σχέση με το κράτος. Το κράτος ως κόμμα και ως εργαλείο των αφεντικών, το οποίο οι κομμουνιστές θα το καταλάβουν και θα το χρησιμοποιήσουν για το μετασχηματισμό της κοινωνίας σε σοσιαλιστική και το κράτος ως κάτι απολύτως κακό που απλά πρέπει να το καταστρέψουν οι αναρχικοί και να ησυχάσει η ανθρωπότητα. Καμία από τις δύο εκτιμήσεις εμένα δε μου έκανε. Ούτε ως ιστορικό συμπέρασμα, αλλά και κυρίως ούτε σαν θεωρητικό εργαλείο για να αναλύσω και να δράσω ενάντια στο υπάρχον. Τείνω, λοιπόν προς μία άποψη που λέει ότι το κράτος, εκτός από κόμμα των αφεντικών και εκτός από το απόλυτο κακό στις πλάτες της κοινωνίας, είναι και το πεδίο μάχης μεταξύ αστών και προλετάριων. Και ότι απλούστατα ως τέτοιο πεδίο, οι διάφορες μορφές του είναι το αποτέλεσμα του συμβιβασμού της ταξικής πάλης μεταξύ των δύο τάξεων. Για να γίνω όσο πιο σαφής μπορώ, υπάρχουν μορφές κρατικής εξουσίας που είναι το απόλυτο κακό, υπάρχουν μορφές κρατικής εξουσίας που είναι έκφραση του κόμματος των αφεντικών και υπάρχουν και μορφές εξουσίας που είναι το αποτέλεσμα του συμβιβασμού μεταξύ αστών και προλετάριων.

Αυτό που κανονικά θα χρειαζόταν εδώ είναι μια μακροσκελής ανάλυση της ιστορικής διαμόρφωσης του νεοελληνικού κράτους. Την έχω και αυτή, αλλά ας μείνουμε σε ένα γρήγορο συμπέρασμα που λέει ότι το μετεμφυλιακό ελληνικό κράτος δομείται στη βάση της πολιτικής κυριαρχίας της δεξιάς και στην πολιτιστική κυριαρχία της αριστεράς. Οι δεξιοί, αφενός ήταν πολύ απασχολημένοι με κρατικές και παρακρατικές δουλειές, ενώ από την άλλη οι αριστεροί εξοστρακισμένοι σε ένα κοινωνικό περιθώριο, αποκλεισμένοι από την κρατική συμμετοχή έπρεπε να εφεύρουν νέους τομείς δράσης. Και έτσι ζούμε σε μια χώρα η οποία γενικώς δεν έχει δεξιούς και αριστερούς καλλιτέχνες, αλλά σε μια χώρα που απλά κάποιοι καλλιτέχνες δεν είναι αριστεροί… Στο μεταπολιτευτικό νεοελληνικό κράτος το συμβόλαιο αλλάζει. Η συμμετοχή της αριστεράς στο κράτος εξασφαλίζεται. Αλλά θα είναι με το ΠΑΣΟΚ το ’81 ,όπου η συμμετοχή της αριστεράς στο ελληνικό κράτος θα γίνει απαραίτητη. Και εκεί είναι το ιστορικό σημείο όπου το νεοελληνικό κράτος μετασχηματίζεται από το κράτος των νικητών του εμφυλίου σε κράτος-πεδίο συμβιβασμού της ταξικής σύγκρουσης (η οποία ανάμεσα στα άλλα ήταν και πολύ έντονη μετά την πτώση της Χούντας). Το ΠΑΣΟΚ θέλησε να ανασυστήσει το κράτος, σαν καλή σοσιαλδημοκρατία που ήταν, και ειδικά στο θέμα του πολιτισμού δεν είχε παρά να αποτανθεί στους αριστερούς, που τόσα χρόνια στο κουρμπέτι πλέον είχαν αποκτήσει μια πολύ σημαντική δύναμη. Έτσι, λοιπόν, σχεδόν τρέχοντας, η συντριπτική πλειοψηφία των αριστερών καλλιτεχνών της χώρας ανοίγει τις δουλειές της με το Πασοκικό κράτος…

Επίσης κανονικά εδώ, θα έπρεπε να κάτσω να κάνω μια ανάλυση της αριστερής κουλτούρας, του πως αυτή δομήθηκε και στο μετεμφυλιακό κράτος αλλά και στο Πασοκικό και του πως σε όλη αυτή την κατάσταση, μπαίνουν σαν σφήνα οι αντικουλτούρες και οι υποκουλτούρες της μητροπολιτικής Αθήνας από τη δεκαετία του ’80 μέχρι σήμερα. Και αυτό το έχω αλλά δε θα το κάνω προς το παρόν. Ας κρατήσουμε ότι στα κρατικά ΜΜΕ δημιουργείται γενικώς μια αριστερή παράδοση (στην οποία συμπεριλαμβάνεται και η σοσιαλδημοκρατία, το παλιό καλό ΠΑΣΟΚ κλπ.).

Ας έρθουμε λίγο στις πρόσφατες εξελίξεις όμως και ας πάμε στο Δεκέμβρη του 2008. Ο Δεκέμβρης, ήταν φυσικά πολλά μα πάρα πολλά πράγματα, αλλά κυρίως και βασικά ήταν μια συνολική επίθεση στο πασοκικό κράτος του συμβιβασμού της ταξικής πάλης. Από την ρητή αμφισβήτηση θεσμών όπως η αστυνομία και η δικαιοσύνη, από την στυγνή επίθεση στα ΜΜΕ και στον συνδικαλισμό μέχρι τις καταλήψεις και τις μαχητικές διαδηλώσεις, ο Δεκέμβρης προσπάθησε -άσχετα από το αν τα κατάφερε ή όχι- να χτυπήσει από τα κάτω κάθε συμβιβασμό της εργατικής τάξης. Ήταν η ίδια η εργατική τάξη, ήταν οι ίδιοι οι εκμεταλλευόμενοι που αμφισβήτησαν τους προηγούμενούς τους συμβιβασμούς. Ίσως να υπερβάλλω. Αλλά υπερβάλλω μόνο στο βαθμό που η κίνηση του Δεκέμβρη δεν κατάφερε να γίνει μία ακόμα μεγαλύτερη δυναμική μειοψηφία από αυτή που τελικά ήταν.

Η απάντηση σε όλο αυτό από την πλευρά των αφεντικών ήταν, καθόλου παραδόξως, μια αντεπίθεση στους ίδιους ακριβώς συμβιβασμούς που είχαν κάνει και αυτοί από την πλευρά τους. Μοιάζει σα να είπαν: «αν είναι να διαλυθεί αυτός ο συμβιβασμός και αυτό το συμβόλαιο, είναι καλύτερο να είμαστε εμείς αυτοί που θα το κάνουμε, αλλιώς θα κάνουμε τους εξορισμένους Ρώσους εμιγκρέδες στα Παρίσια του μέλλοντος».

Σε παγκόσμιο επίπεδο φυσικά, αυτό δεν είναι άλλο από την καταστροφή του κράτους πρόνοιας, και την αντικατάστασή του από τη νεοφιλελεύθερη συνθήκη. Είναι αυτό που έκανε η Θάτσερ στην Μεγάλη Βρετανία, ο Ρήγκαν στην Αμερική και ο Ντενγκ στην Κίνα. Για να το δώσω όσο πιο απλά γίνεται, νεοφιλελευθερισμός είναι η δημιουργία νέων χώρων και νέων εννοιών εκμετάλλευσης και απόσπασης υπεραξίας, σημαίνει η ένταξη σε καπιταλιστικούς όρους όσο το δυνατόν περισσότερων τομέων της ανθρώπινης δραστηριότητας. Δεν είναι μόνο η εντατικοποιήση και η κινεζοποιήση των συνθηκών εργασίας, είναι πολύ περισσότερο η επαναδημιουργία καπιταλιστικού νοήματος σε κάθε τετραγωνικό εκατοστό του πλανήτη. Σε αυτό το κομμάτι, κεντρική πυγμή είναι η επίθεση στο δημόσιο και στο κοινό. Για σκεφτείτε λίγο γιατί διάολο έχουνε λυσσάξει ΔΝΤ Τρόικα και ΕΕ με το ελληνικό δημόσιο… Παραέχουμε δημόσια πράγματα. Πάμε στα νοσοκομεία ας πούμε και θεωρούμε ότι είναι δικά μας, τα σχολεία θεωρούμε και αυτά ότι είναι δικά μας και τα καταλαμβάνουμε όποτε γουστάρουμε, τα πανεπιστήμια και αυτά ανήκουν στο λαό, οι δρόμοι και αυτοί δικοί μας είναι και εμείς σαν κωλόπαιδα δεν πληρώνουμε διόδια, τα δάση και αυτά δικά μας είναι και άμα έρθει κανείς να βγάλει χρυσό θα του πούμε να πάει να γαμηθεί… Ευτυχώς δηλαδή που μόνο τους μπάτσους δε θεωρούμε δικούς μας, αλλά σκυλιά των αφεντικών. Σε μας όλα αυτά μοιάζουν προφανή και εντυπωσιαζόμαστε όταν διάφοροι νεοφιλελέδες πετάνε κάτι κουλά για τα νοσοκομεία και τα δάση και τους κράζουμε στο twitter. 

Ο νεοφιλελευθερισμός είναι ο φασισμός της οικονομίας πάνω στις ζωές μας. Και πάνω στους θανάτους μας.

Όταν ξέσπασε η εξέγερση στην Τουρκία, πολλοί αναφώνησαν, μα για ένα πάρκο; Είναι δυνατόν να γίνεται τόση φασαρία για ένα πάρκο; Δυστυχώς όλοι αυτοί δεν έχουνε καταλάβει τίποτα από ό,τι παίζεται. Το θέμα του καπιταλισμού αυτή τη στιγμή είναι ακριβώς το πάρκο. Τι βγάζει κέρδος; Εκατό δεντράκια και κόσμος να χαμουρεύεται στα παγκάκια; Ή ένα πολύ ωραίο εμπορικό κέντρο, με εμπορεύματα, με σεκιουριτάδες, με κάμερες και καφετέριες; Είναι τόσο απλό που σε μερικούς διαφεύγει. Είναι τόσο κεντρικό όμως που είναι τραγικό πως είναι δυνατόν να το αγνοούν τόσο μερικοί. Ναι ρε. Για ένα πάρκο. Για ένα δάσος. Για μια ζωή ενός δεκαπεντάχρονου. 

Μια μικρή παρένθεση. Υπάρχουν κάποια πράγματα που για λόγους τακτικής, οφείλουμε και έχουμε καθήκον να υπερασπιζόμαστε. Ένα τέτοιο πράγμα είναι η έννοια του δημόσιου και του κοινού. Όπου τα συναντάμε, με όποια μορφή αυτά μπορεί να εκδηλώνονται. Όταν λέμε να υπερασπιστούμε την έννοια του δημοσίου, δεν εννοούμε να υπερασπιστούμε την ΕΡΤ της Eurovision με την απευθείας ανάθεση στον Κουρή που έχει ακόμα απλήρωτους απολυμένους εργαζόμενους και χρωστάει στο ΙΚΑ κάτι μύρια… Εννοούμε να υπερασπιστούμε το δικαίωμά μας να υπάρχει δημόσια και κοινή ραδιοφωνία και τηλεόραση. Γιατί αν δεν υπάρχει καν, πώς θα μπορούμε να επιδιώξουμε αυτή να γίνει – ας το θέσω άκομψα – καλύτερη; Αν δεν υπάρχει καν ένα πάρκο ως δημόσιος χώρος, πως θα μπορέσουμε να τον επεκτείνουμε; Αν δεν υπάρχει δημόσια εκπαίδευση, πως θα μπορέσουμε να της δώσουμε περιεχόμενο; Δηλαδή, ακόμα και να μην υπάρχει γενικώς η έννοια του δημόσιου και του κοινού, θα μπορέσουμε και να την ξαναδημιουργήσουμε και να την επεκτείνουμε. Αλλά γιατί θα πρέπει να αφήσουμε να χτιστεί η πολυκατοικία στο πάρκο και μετά να μπούμε στον κόπο να τη γκρεμίσουμε; Γιατί να πάμε πίσω 200 χρόνια;

Και υπάρχει και κάτι άλλο και εδώ έρχονται και δένουν όλα αυτά με παρανοϊκό τρόπο στο μυαλό μου. 

Όλες οι μάχες είναι μάχες και στο πεδίο της κουλτούρας, είναι μάχες και στο πεδίο των εννοιών, είναι μάχες και στο πεδίο των ορισμών. Θέλω να υπάρχει ένα ραδιόφωνο που το πρώτο του μέλημα δεν θα είναι να βρει χορηγούς, όπου ίσως μπορέσεις να πετύχεις καμιά καλή εκπομπή και να ανοίξει το μυαλό σου. Θέλω να υπάρχει μια εκπαίδευση που το πρώτο της μέλημα δε θα είναι να πάρει τα δίδακτρα από τους μαθητές, όπου ίσως μπορέσεις να πετύχεις έναν δάσκαλο που θα πει δύο κουβέντες και θα σε κάνει καλύτερο άνθρωπο. Θέλω να υπάρχει μια υγεία που δε θα έχει ως πρώτο της μέλημα να τραβήξει κάθε ευρώ από τον τραπεζικό λογαριασμό του μελλοθάνατου, όπου ίσως μπορέσεις να πετύχεις κάνα γιατρό, καμιά νοσοκόμα που θα κάνει ευσυνείδητα τη δουλειά της. Θέλω να υπάρχουν τομείς, έννοιες, χώροι και χρόνοι μέσα στην καπιταλιστική μηχανή που θα μας δώσουν βήμα να πάμε παραπέρα, θέλω να είναι απλά ανοιχτές περισσότερες πιθανότητες, αυτό είναι και η ουσία κατά την γνώμη μου της δημοκρατίας, οι περισσότερες πιθανότητες. Η πιθανότητα ένας πιτσιρικάς αποκλεισμένος από τον πλούτο της τέχνης  να μπορέσει να ακούσει όλη τη δισκογραφία των Pink Floyd στο χωριό του είναι η δημοκρατία. Περισσότερες πιθανότητες που θα επεκτείνουν την κοινότητα και το δημόσιο, που θα έχουμε τόσο μεγάλα πάρκα και τόσα πολλά παγκάκια για να χωράνε όλες οι φυλές του πλανήτη σε αυτή την άκρη της βαλκανικής χερσονήσου…

Και ξέρετε κάτι; Όλα αυτά τα έχουμε πληρώσει ήδη. Όλα αυτά είναι ένας γελοίος και άθλιος συμβιβασμός της δειλίας μας να μην παίρνουμε τόσες δεκαετίες τις ζωές στα χέρια μας και να μην γινόμαστε εμείς ως κοινότητες, ως υποκείμενα, ως άνθρωποι αφέντες της μοίρας μας.

Κάθε πόλεμος είναι πόλεμος σε όλα τα επίπεδα. Όλη η ιστορία με την ΕΡΤ φανερώνει ένα και μόνο πράγμα: ότι ο μόνος ανεκτός πολιτισμός για τον νεοφιλελευθερισμό  σε αυτή τη χώρα είναι η συνέντευξη του Μπογδάνου με το Σφακιανάκη.

Επειδή λοιπόν κάπου κάποτε άκουσα μια παρέα από μια άκρη του κόσμου να τραγουδάει  I got some John Coltrane on the stereo baby / make it feel all right / I got some fine wine in the freezer mama και για αυτό το λόγο εγώ θα συνεχίσω να αγωνίζομαι. Για την ομορφιά, για την απλότητα, για την καθημερινότητα, για τις ηδονές, για την κούραση, για την δημιουργικότητα, για τον πόνο. Για όλα αυτά που με αποτελούν ως υποκείμενο, για όλα αυτά που με δένουν σε κοινότητες χωρίς να διαμεσολαβούνται από το κέρδος, από το χρήμα, από τον ισολογισμό σε κάθε τους εκατοστό και σε κάθε τους δευτερόλεπτο.

Καταλαβαίνεις τώρα χρήσιμε ηλίθιε γιατί όλα είναι πολιτικά; Γιατί τα μετατρέπουν σε πολιτικά αυτοί που θέλουν να σου πουλήσουν πίσω -αφού σε έχουνε πείσει ότι το δικαιώμά τους να τα αγοράσουν κοψοχρονιάς δεν είναι πολιτικό ζήτημα- την νοσταλγία σου για να έναν χαμένο έρωτα, ένα τυχαίο γονίδιο στο dna σου, τη μουσική σου, το νερό σου, τον αέρα σου, τον ήλιο σου.

Και αν δεν τα μετατρέψεις και εσύ σε πολιτικά απλά έχεις πεθάνει για να ξαναζωντανέψεις μόνο ως ζόμπι στον κόσμο του θεάματος και του εμπορεύματος.

Advertisements

One thought on “Παρένθεση νο. 003

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: