Πως δενότανε τ’ ατσάλι νο. 002

tumblr_mawvkp6cBo1rhs603o1_500

Κάποτε, μπορεί και δέκα χρόνια πριν “παίζοντας” με έναν φίλο σχεδιάσαμε ένα παιγνιώδες  magnus opus, από αυτά που ίσως συνηθίζουν οι επισταμένοι ακροατές της μουσικής (δεν ξέρω με βεβαιότητα, δεν έχω γνωρίσει πολλούς και ούτε με νοιάζει), το οποίο αφορούσε την σύνταξη ενός προσωπικού top 100… Ενθυμούμενος τη νεότητα μου αυτό φάνταζε τεράστιος pain in the ass, άλλωστε υπάρχουν τόσα καλά τραγούδια, και ακόμα πιο άλλωστε σιχαίνομαι τα top 3, top 5, top 10, top 20, top 100, top 500… Δεν ξέρω ίσως να έχει να κάνει με την αντιεξουσιαστική μου φύση αυτό το θεματάκι. Θα ρωτήσω το γιατρό…

Εν ολίγοις, κάτσαμε ένα βράδυ να φιλοσοφήσουμε τα κριτήρια του top 100, φιλοσοφήσαμε αρκετά, ως είθισται σε τούτη την άκρη του κόσμου, αλλά ελάχιστα ήταν τα πρακτικά συμπεράσματα. Καταλήξαμε απλά στο βασικό κριτήριο του αυτοβιογραφικού χαρακτήρα. Ένα top 100 των τραγουδιών με τα οποία είμαστε περισσότερο συναισθηματικά δεμένοι… Θέλαμε τρόπον τινά να πούμε την μουσική μας ιστορία μέχρι εκείνη τη στιγμή. Έτσι νομίζω, αλλά τέλος πάντων αυτό ήταν το κριτήριο μου…

Και έτσι καθόμουνα για πάνω από ένα μήνα νομίζω να μαζεύω μουσικές αναμνήσεις, τραγούδια που άκουγα και σκεφτόμουνα κορίτσια, τραγούδια που έλεγα στον εαυτό μου ότι γράφτηκαν για κορίτσια σαν αυτά, τραγούδια που χόρεψα σε πάρτι αγκαλιά με κορίτσια πάλι αλλά και αγόρια αυτή τη φορά, τραγούδια που αποτέλεσαν πόρτες και κομβικά σημεία για άλλους τόπους και άλλα μέρη, τραγούδια που θα ήθελα να μου τραγουδήσουν κάποτε έστω και για μια στιγμή κάποια γυναίκα στη ζωή μου, τραγούδια που τα ερωτεύτηκα από την πρώτη ακρόαση και τους έμεινα πιστός, τραγούδια που τα άκουγα περιδιαβαίνοντας τόπος σε walkman και cd player και όποτε θυμάμαι τον τόπο θυμάμαι και το τραγούδι, τραγούδια που “έτυχε” να ακούσω και ήρθαν κάποια στιγμή και έδεσαν με την πραγματικότητα, τραγούδια εν ολίγοις που σημαδεύουν έρωτες, αγάπες, πάθη, φιλίες, υποταγές, απολαύσεις, επιθυμίες, στιγμές και διάρκειες…

Πήγε καλά θυμάμαι και κατά έναν τρόπο δεν με παίδεψε και πολύ, όσο περίπλοκο και αν ακούγεται. Ο καθένας μας απέναντι σε μια πραγματικότητα περίπλοκη, δύσκολη, ζόρικη, βρώμικη και γαμημένη επιλέγει έναν τομέα στην οποία είναι καθαρός, ειλικρινής, σαφής, απλός… Άλλοι επιλέγουν την μπάλα, άλλοι τα ναρκωτικά, άλλοι την καριέρα, άλλοι το WOW, άλλοι την τηλεόραση, άλλοι την τέχνη, άλλοι την θρησκεία, εγώ για αυτή τη δουλειά έχω επιλέξει τη μουσική… Γενικότερα και ειλικρινά δεν έχω κανένα θέμα με το τι επιλέγει ο καθένας για να υπηρετήσει αυτή την ανάγκη. Απλά δεν γουστάρω να μου λένε μαλακίες, τέλος πάντων άλλο θέμα αυτό.

Και έτσι με μια σχετική άνεση το top 100 κοντεύει να φτιαχτεί, η αλήθεια είναι ότι μουσικά είναι πολύ στα άκρα σαν μουσική επιλογή και δύσκολα ακούγεται στη σειρά… Βασικά είναι τίγκα στις ψυχεδέλειες, στο punk, στο post punk και στο garage και οι κλασσικές επιλογές είναι πολύ λίγες, κάτι Velvet Underground και κάτι Who θα βρει κανείς με το ζόρι κιόλας, ααα και Pink Floyd από την εποχή με τον Syd Barret (είμαι της φράξιας Syd τι να κάνω τώρα;). Αλλά έτσι και αλλιώς δεν φτιάχτηκε για αυτό τον σκοπό…

Είμαι σχεδόν έτοιμος και έχω μαζέψει 99 τραγούδια… Κάνω μια απόπειρα να βρω το εκατοστό,   ξανακοιτάω, μπορεί να έβγαλα κάνα δυο και να έβαλα κάποια άλλα στη θέση τους, μπορεί να έκανα ένα μικρό ρετουσάρισμα και να άλλαξα κάποιο τραγούδι από τον ίδιο δίσκο και από τον ίδιο καλλιτέχνη… Αλλά οι πρώτες φορές που δοκίμασα να κλείσω την 100άρα ήταν ανεπιτυχείς. Το άφησα για κάνα μήνα, και ξαναγύρισα. Δοκίμασα πάλι, αλλά τίποτα… Στην αρχή ένιωθα ότι το top 100 ήταν κουτσουρεμένο… Μετά από λίγο καιρό άρχισα να το θεωρητικοποιώ και κατέληξα να μην θέλω να συμπληρώσω αυτή τη λίστα…

Όσες φορές καταπιάστηκα με το θέμα στις συζητήσεις με τον εαυτό μου, έκανα διάφορες ερμηνείες. Ότι δεν ήθελα να τελειώσει η διαδικασία αυτή γιατί θα ήταν σαν μια ταφόπλακα στις αναμνήσεις μου, ότι είμαι ποζεράς μαλάκας και ένας εγωκεντρικός ηλίθιος όπου χέστηκε ο κόσμος για το δικό μου top 100, ότι δεν έχει νόημα γενικότερα αυτή η μαλακία και ότι είναι μια προβολή των δικών μου αναμνήσεων στο κεφάλι μου και άλλα πολλά και διάφορα…

Το τελικό συμπέρασμα με βρήκε τετριμμένο, αναγκαστικά, έτσι συμβαίνει όταν τρίβεις πολύ τα πράγματα. Γίνονται τετριμμένα, έτσι λένε και οι φιλόλογοι άλλωστε…

Απλά δεν ήθελα να κλείσει αυτό το top 100, ήθελα να το αφήσω να αιωρείται έτσι μετέωρο σαν το βήμα του πελαργού και κυρίως και κατα βάση με έναν ηλίθιο τρόπο ήθελα να το αφήσω έτσι  συμβολίζοντας την διαρκή αναζήτηση ενός ακόμα τραγουδιού, το διαρκές σκάψιμο, την τσάντα  με λίγο χώρο ακόμα γιατί ποιος ξέρει τι θα βρεις στο δρόμο… Ήθελα να το αφήσω έτσι πιστεύοντας ότι αποτελεί έναν πολύ ωραίο συμβολισμό για εκείνο το τραγούδι.

Μαλακίες. Εκείνο το τραγούδι -σε μένα τουλάχιστον- δεν υπάρχει. Μετά από όλα αυτά τα χρόνια, άλλα τόσα, άλλα τόσα και τα μισά τους ξέρω ότι δε θα βρω εκείνο το τραγούδι. Απλούστατα επειδή στο μυαλό μου υπάρχουν χιλιάδες τραγούδια, χιλιάδες μελωδίες, χιλιάδες στίχοι και χιλιάδες φωνές. Χιλιάδες τόποι, χιλιάδες ζωές και χιλιάδες άνθρωποι που κάποια στιγμή θέλησαν να μιλήσουν, να τραγουδήσουν να βγάλουνε από μέσα τους την εξυπνάδα τους, την ομορφιά τους, την πίκρα τους, τον πόνο τους, τη χαρά τους, την καύλα τους, την πείνα τους και την τρέλλα τους. Σε ένα ειλικρινές ή όχι μοίρασμα…

Και αυτό το μοίρασμα είναι τελικά εκείνο το τραγούδι.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: