Πως δενότανε τ’ ατσάλι νο. 001

Ήταν Παρασκευή, 2 Δεκέμβρη, πέρσι. Δούλευα σπαστό στη δουλειά… 9-1 και 5-9. Από τις αρχές Σεπτέμβρη ήμουνα πάνω κάτω. Αθήνα-Κέρκυρα-Γιάννενα. Ταυτόχρονα, έψαχνα για δουλειά, έτρεχα στα του κινήματος, προσπαθούσα με όποιο τρόπο να βοηθήσω τους δικούς μου και να είμαι όσο πιο συχνά γινόταν κοντά τους. Κοινώς ήμουνα κομμάτια. Εκείνη τη βδομάδα που προηγήθηκε η αδερφή μου είχε αρχίσει να κάνει εμβολές στον πνεύμονα. Δεν υπήρχαν ελπίδες. Το ξέραμε όλοι μας. Κάποια στιγμή μου ‘χε πει στο τηλέφωνο «Κουράστηκα και έχω κουράσει και σας…» Και είχε και ένα δίκιο. Όχι για μας. Αλλά κυρίως για αυτήν.

Την ώρα που σχόλαγα στις 1 χτύπησε το τηλέφωνο… Ήταν ο πατέρας μου. Κλαίγοντας. «Ανέβα πάνω. Ζήτησε να σε δει.» «Έρχομαι.» Είπα… Ήμουνα στην τουαλέτα στο μαγαζί. Γύριζαν οι καθρέφτες, γύριζαν όλα… Έφυγα από το μαγαζί κανονικά, δεν είπα τίποτα. Πήρα μια φίλη εκεί κοντά να περάσω. Κατέβηκα την Πατησίων μέχρι το Μουσείο και ανέβηκα προς Εξάρχεια. Πέτυχα μια διμοιρία εκεί. Στάθηκα απέναντι για λίγο και ευχήθηκα με όλοι μου την ψυχή να ψοφήσουνε όλοι τους. Δεν είμαι περήφανος για αυτή μου την σκέψη. Άλλωστε υπάρχουνε και τα λαϊκά δικαστήρια για αυτή τη δουλειά. Έφτασα στη φίλη μου. Ήπια ένα καφέ, συνεννοήθηκα με μια θεια μου να πάρουμε μαζί το λεωφορείο και γύρισα στη δουλειά. Το ταχτοποίησα και αυτό και γύρισα σπίτι. Έφαγα, έκανα μπάνιο, ετοίμασα τα βασικά και άκουσα επανειλημμένα αυτό εδώ…

Έκανα δύο τσιγάρα ήπια μισή κούπα καφέ. Και το έβαλα και μια τελευταία φορά όσο πιο δυνατά γινόταν. Θέλοντας να ακουστεί μέχρι τα Γιάννενα.

Κηφισός μετά και ΚΤΕΛ για τα Γιάννενα. Το λεωφορείο ευτυχώς μισοάδειο. Η θεία μπροστά λόγω ζάλης εγώ πίσω στη γαλαρία λόγω άνεσης. Εκεί μισοξαπλωμένος, μισοκαθισμένος πρέπει να τραγούδησα το τραγούδι 50 φορές και να έπαιξε άλλες τόσες στο κεφάλι μου. Δεν ήθελα να σκέφτομαι. Ξόρκιζα. Δεν ξέρω τι. Δεν φοβόμουν. Νομίζω πως δεν φοβόμουν… Φτάσαμε. Γύρω στις 11. Και κάτσαμε όλοι εκεί. Πρέπει να κοιμήθηκα κατά τις 5 σε κάποια από τις καρέκλες στον προθάλαμο. Η Ζωή προσπάθησε να χαμογελάσει όταν με είδε. Μιλήσαμε λίγο. Δε θυμάμαι τι είπαμε. Τις κράτησα το χέρι. Χιλιοτρυπημένο. Και έτσι κύλησε το βράδυ. Κάποια τελευταία χάδια σε ένα ταλαιπωρημένο κορμί. Και μετά στο σκοτεινό μπαλκόνι από πίσω για τσιγάρο και κλάμα… Και εκεί ήταν πάλι που έπαιζε το τραγούδι. Πάνω στην ομίχλη και τα κρύα φώτα… Το πρωί ήρθε. Η Ζωή ζήτησε να φάει. Φαινόταν καλύτερα. Μιλήσαμε και άλλο με ρώτησε που κοιμήθηκα. Της είπα ψέματα. Το πρωινό κύλησε καλύτερα. Είχε τις αισθήσεις της. Ωστόσο οι γιατροί δεν της δίνανε τη μέρα… Κάποια στιγμή το μεσημέρι κατέβηκα να φάω κάτι, με την προοπτική να πάω να κοιμηθώ λίγο να αλλάξω τους δικούς μου. Όταν γύρισα όλα ήταν στην τελική ευθεία. Είχε κάνει μια ακόμα εμβολή και απλά έσβηνε… Ζήτημα ωρών είπε ο κύριος διαιτητής με τα άσπρα.

Τα υπόλοιπα δεν έχουνε σημασία. Σε λίγες ώρες η Ζωή είχε πεθάνει. Ήσυχα και ευτυχώς χωρίς πόνους…

Ακολούθησαν τα τυπικά. Αυτά που σε βάζουνε να κάνεις για να ξεχνιέσαι. Τα κάναμε και αυτά. Και μετά έπρεπε να πάρουμε το δρόμο να γυρίσουμε πίσω στην Κέρκυρα. Ήρθαν κάποιοι συγγενείς. Μας μαζέψανε. Φτάσαμε στο λιμάνι. Μπήκαμε στο πλοίο. Κάπου στο γκαράζ βρισκόταν το πτώμα της Ζωής. Ένιωθα να κουβαλάω ένα τεράστιο βάρος. Και εκεί στη γραμμή Ηγουμενίτσα-Κέρκυρα, καθώς ο αέρας σου έξυνε τα κόκκαλα, εκεί σε εκείνο το σημείο με ένα πτώμα στο αμπάρι, καθισμένος σε ένα παγκάκι έβαλα να παίξει ακόμα μια φορά το τραγούδι. Και αφέθηκα να κλαίω για πολύ ώρα…

Όλα τα υπόλοιπα ήταν τυπικές μαλακίες.

Έγιναν, τέλειωσαν και ένα χρόνο μετά προσπαθώ να ζήσω τη ζωή μου. Όπως όλος ο κόσμος άλλωστε.

Ήταν η δικιά μου νύχτα ενός κουραστικού και αποδεκατισμένου ταξιδιού…

Για μια ακόμα φορά και για πάντα λοιπόν, the night we drove old Dixie down…

Advertisements

Tagged:

One thought on “Πως δενότανε τ’ ατσάλι νο. 001

  1. nini 03/12/2012 στο 11:58 Reply

    H Joan Baez 8a htan polu euxaristimeni an iksere poso se boi8ise…
    pou paei i kairos pou feugei kai otan ftanei ksanafeugei…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: